Şahidi Allah olanın ahı kimsede kalmaz. Bu, sadece bir söz değil; hayatın defalarca ispatladığı bir gerçektir. Görmezden gelinen emek, susturulan hak ve engellenen alın teri, zamanı geldiğinde mutlaka karşılığını bulur.
Dostunu bilmezsen, hakkıyla çalışanı fark etmezsen; kibri makam, egoyu pusula edinirsen adalet duygusunu da yitirirsin. Adil görünmek kolaydır ama adaletli olmak cesaret ister. Emek vereni engelleyip, çalışanın önünü kesip sonra da “dürüstlük” maskesi takmak, kimseyi kandırmaz.
Memleketin imkânlarını eşe dosta peşkeş çekip, liyakati yok sayarak kimsenin senden bir adım önde olmasına tahammül edememek; işte asıl çürüme burada başlar. Çünkü kibir büyüdükçe hakikat küçülmez, aksine daha görünür olur.
Artık devir değişti.
Kim neyi, nasıl ve nerede yaptığını herkes biliyor. Yanlışlar bir süre örtülse de, hakikat bir yolunu bulup ortaya çıkıyor. Sessizlik unutmak değildir; bazen sadece beklemektir.
Bu memleket, hizmete de hizmetkâra da açtır. Samimiyetle halkın içinde olan, derdi makam değil memleket olan insanlara ihtiyaç vardır. Gerçekten çalışanların önünü açmak, engel olmak değil; onları desteklemek gerekir.
Unutulmamalıdır ki; makamlar geçici, izler kalıcıdır.
Ve adalet, gecikse de yolunu asla şaşırmaz.