Gazetecilik, yalnızca olup biteni aktarma mesleği değildir. Mikrofon uzatıp kayıt almak, bülten okumak ya da başlık atmak bu işin görünen yüzüdür. Asıl sorumluluk ise gazetecinin bulunduğu ortamda lokomotif görevi üstlenmesinde başlar.
Gazeteci; kalabalığın arkasında yürüyen değil, yön gösteren kişidir. Gündemin peşinden sürüklenen değil, gündem oluşturan olmalıdır. Çünkü toplum, doğruyu çoğu zaman ilk olarak gazetecinin kaleminden okur, onun sorusuyla duyar, onun ısrarıyla fark eder.
Bir ortamda gazeteci varsa;
orada soru sorulmalı,
orada suskunluk bozulmalı,
orada konfor alanları rahatsız edilmelidir.
Gazeteci, güç sahiplerini memnun etmek için değil; kamuoyunu aydınlatmak için vardır. Yanlışa yanlış demekten, eksik bırakılanı hatırlatmaktan, unutturulmak isteneni gündeme taşımaktan çekinemez. Aksi hâlde gazetecilik, meslek olmaktan çıkar; sadece bir tekrar mekanizmasına dönüşür.
Bugün en çok ihtiyaç duyduğumuz şey, etkin, cesur ve sorumluluk alan gazeteciliktir. Kalemin ağırlığını bilen, sözün gücünün farkında olan ve bulunduğu her ortamda yön veren gazeteciler…
Çünkü lokomotif durursa, vagonlar da bir süre sonra raydan çıkar.