Kaderine terk edilen emekliler nereye gidiyor, bilen var mı? Maaş yetersiz, ekonomi krizle boğuşuyor. Ev kirası ayrı dert, elektrik, doğalgaz, su faturaları ayrı bir yük. Bunların üstüne bir de her gün değişen, birbirini tutmayan market fiyatları eklenince emeklinin hayatı tam anlamıyla bir hayatta kalma mücadelesine dönüşüyor.
Sabah başka, akşam başka etiket… Aynı ürün, aynı market, ama fiyatı sürekli oynuyor. Emekli artık “ne alayım” diye değil, “neyi alamayayım” diye düşünüyor. Etin, peynirin, meyvenin vitrinde kaldığı; emeklinin ise sadece uzaktan baktığı bir düzen oluştu. Pazara çıkmak cesaret ister oldu, markete girmek ise hesap makinesiyle mümkün.
Verilen maaş daha ayın ortasını görmeden eriyor. Emekli, yıllarca çalışmış, prim ödemiş, bu ülkeye hizmet etmiş. Bugün geldiği noktada ise indirim kollayan, faturaları erteleyen, bazen ilacını bile düşünen bir insan profili var. Bu tabloyu kimse “normal” diye anlatamaz.
Buradan sormak gerekiyor: Allah rızası için milletvekilleri Meclis’te ne iş görüyor? Halkın sesi olmak için orada olanlar, bu sesi gerçekten duyuyor mu? Emeklinin mutfağına giren yangını, cebindeki boşluğu, yüzündeki umutsuzluğu görüyorlar mı? Yoksa rakamlarla oynanıp “iyileştirme” denilen kağıt üzerindeki çözümlerle mi yetiniliyor?
Emekli sadaka istemiyor, lütuf beklemiyor. Hakkını istiyor. İnsanca yaşayabileceği bir maaş, ay sonunu korkmadan getirebileceği bir düzen talep ediyor. Bu, bir ülkenin en temel vicdan meselesidir.
Kaderine terk edilen emekliler nereye gidiyor sorusu aslında hepimize sorulmuş bir sorudur. Çünkü emekliye reva görülen bugün, çalışanın yarınıdır. Yeter artık. Emeklinin sesi duyulana, sofrası dolana, yüzü gerçekten gülene kadar bu soru sorulmaya devam edecek.